Binnacle

Zelfs als je geen duiker bent, spreekt het onderwerp scheepswrakken veel mensen aan. Scheepswrakken verenigen vele facetten die ze uniek maken: het verhaal van een tragedie die ze altijd met zich meedragen; de legendes die eromheen ontstaan, met schatten of monsterlijke wezens tussen het wrak; verdwenen schepen waarvan de locatie onbekend is... Romans, verhalen, documentaires of films kunnen een startpunt zijn om deze wereld te verkennen, maar we betreden hem pas echt als we die wrakken kunnen bereiken, en daarvoor is duiken de meest toegankelijke manier.

De eerste ervaringen met het verkennen van een scheepswrak brengen vaak een gevoel van avontuur met zich mee, maar met het verstrijken van de tijd en ervaring worden gezonken schepen een "tijdmachine", een fantastische manier om je te verdiepen in een moment in de geschiedenis dat bevroren lijkt in het verleden, wachtend op ons bezoek. Enkele zeer belangrijke elementen van die geschiedenis zijn relatief dichtbij te vinden, in de nabijgelegen Rode Zee, en gelukkig onder omstandigheden die ze toegankelijk maken voor de meeste recreatieve duikers.

SS Thistlegorm – 27° 49′ 03″ N, 33° 55′ 14″ E

Dit Britse schip is zonder twijfel het populairste duikschip in de Rode Zee. Het werd op 6 oktober 1941 tot zinken gebracht door een Duitse Heinkel He 111-bommenwerper. Het bleef in de vergetelheid tot 17 maart 1955, toen commandant Cousteau de resten ervan lokaliseerde en onderzocht... maar de locatie ervan niet onthulde. Jaren later, in 1974 en 1985, lokaliseerde de Israëlische duiker Shimshon Machiah het wrak opnieuw, maar hield de locatie opnieuw geheim. Uiteindelijk, in mei 1992, herontdekte Roger Winter de Thistlegorm en maakte de locatie openbaar. Sindsdien hebben duizenden duikers de kans gehad om dit fascinerende wrak te bezoeken.

Dankzij zijn eigenschappen is dit vrachtschip zeer gemakkelijk te verkennen, zelfs met vrijwel geen zaklamp. Het wrak kan worden opgedeeld in twee duidelijk te onderscheiden duiklocaties (hoewel het wrak voldoende materiaal biedt voor tientallen duiken). De eerste en diepste (-30 meter) stelt ons in staat de achtersteven van het schip te verkennen, die aan bakboordzijde rust en een krachtige propeller onthult. Op het dek vallen twee kanonnen op, waarvan de meest zichtbare het 40mm-kanon is, dat naar de bodem wijst, en daarachter een 15mm-luchtafweergeschut. Na het passeren van het vierde ruim bereiken we het inslagpunt, een duidelijke breuk waar verwrongen metaal, een grote hoeveelheid munitie van groot en middelgroot kaliber en twee MK II-tankettes zijn opgestapeld. Op dit punt, verder van het wrak, is het mogelijk een Stanier 8F-locomotief te lokaliseren.

Het tweede deel, en ongetwijfeld het meest interessante, bestaat uit de twee voorste ruimen. Dit zijn open, lichte ruimen met twee verdiepingen, als een gigantische boekenplank waar we de volledige lading oorlogsmaterieel kunnen bewonderen. Er zijn veel vrachtwagens, van vier verschillende modellen (Ford WOT 2, Betford, Morris CS8 en Tilling Stevens TS 19), maar het meest in het oog springend zijn de motoren die opgestapeld liggen in hun laadbakken en in andere delen van de ruimen. We vinden er modellen van Norton, BSA en Matchless. Je kunt er ook stapels vleugels en vliegtuigmotorbehuizingen, honderden laarzen, grote rollen kabel, motoronderdelen en kratten vol geweren zien. Tot slot kunnen we met een wandeling over het dek de tankwagons en goederenwagons bekijken. En als we nog energie en uithoudingsvermogen hebben, is een kort bezoek aan de tweede locomotief, die op de zandbodem aan stuurboordzijde rust, een must.

Rosalie Moller – 27° 39′ 03″ N, 33° 46′ 17″ E

Een Brits vrachtschip tot zinken gebracht op 8 oktober 1941 door Duitse vliegtuigen. Het 108 meter lange wrak ligt – volkomen stabiel – op een zandbodem op een diepte van 50 meter. Het is een groot wrak, met vijf ruimen, maar met nauwelijks lading. Als je ervaring hebt, is het de moeite waard om een ​​paar minuten de tijd te nemen om de machinekamer te verkennen, die in uitstekende staat verkeert. Wat echter echt bijzonder is aan dit schip, is de overvloed aan zeeleven. Deze overblijfselen staan ​​garant voor een reeks diepe, maar zeer interessante duiken.

Kingston – 27° 46′ 42″ N, 33° 52′ 36″ E

Gezonken in januari 1881 na met volle snelheid tegen de riffen van Shag Rock te zijn gebotst, is het voorste deel, dat bijna volledig boven water bleef, ingestort, maar het achterste deel lijkt de tand des tijds goed te hebben doorstaan. We kunnen de grote schroef en het roer (met de helmstok nog steeds op zijn plaats) zien en de ruimstructuur verkennen, tot aan de ketels. Een gemakkelijk te bezoeken wrak, ondiep en vol koraal en tropische vissen.

Chisoula K – 27° 34′ 53″ N, 33° 55′ 55″ E

Het zonk in september 1981 na een aanvaring met het rif van Abu Nuhas. Het ligt op zijn kiel, met uitzondering van de achtersteven (die 45 graden naar stuurboord is gedraaid). Naast de indrukwekkende schroef en de lading Italiaanse tegels biedt het wrak uitstekende mogelijkheden om het interieur te verkennen. De machinekamer verkeert in zeer goede staat en de twee verdiepingen staan ​​vol met interessante voorwerpen. Boven de machinekamer, aan bakboordzijde, bevindt zich de werkplaats met alle gereedschappen en apparatuur die voor dit soort werk worden gebruikt. Natuurlijk is het ook de moeite waard om de hele buitenkant van het schip, die letterlijk bedekt is met prachtige harde koralen, zorgvuldig te bekijken.

Carnatisch -27° 34′ 53″ N, 33° 55′ 32″ E

Een van de eerste "slachtoffers" van Abu Nuhas. Dit stoomzeilschip met twee masten zonk in september 1869, waarbij 31 van de 210 opvarenden omkwamen, samen met een legendarische lading van 40.000 pond sterling aan gouden munten. Tegenwoordig is er nog maar een deel van de romp over van de Carnatic, die een netwerk van dwarsbalken en spanten heeft gevormd waar honderden kelpvissen hebben gedijd, waardoor het het meest kleurrijke scheepswrak in de hele Rode Zee is. Op de bodem van het ruim zijn nog steeds enkele flessen te zien, naast duizenden glasvissen.

Ghiannis D – 27° 34′ 42″ N, 33° 55′ 24″ E

Een 2.900 ton zwaar en 100 meter lang Japans vrachtschip, gezonken in april 1983. Het wrak is verdeeld in drie delen, waarvan het centrale deel het meest ingestort en het minst interessant is; de boeg ligt op zijn kant en is vrijwel intact; het achtersteven is meestal de grootste attractie, met de volledige bovenbouw nog overeind (45 graden schuin naar bakboord), en een interessante rondleiding binnen, inclusief de machinekamer en de eetzaal, met ongelooflijke achtergrondverlichting. Buiten verdient, naast de masten en kranen, speciale aandacht de dolfijnenfamilie die vaak in dit gebied voorkomt. 

Yolanda – 27° 43′ 51″ N, 34° 15′ 51″ E

Dit scheepswrak ligt op een van de beste duikplekken in de Rode Zee: Ras Mohamed. Het wrak ligt op een aanzienlijke diepte (145-160 meter) en alleen de resten van de lading zijn toegankelijk voor bezoekers. De meest zichtbare onderdelen zijn de badkuipen en toiletten, opgestapeld in twee verschillende, maar naast elkaar gelegen gedeelten. De Yolanda werd gebouwd in Spanje, op de scheepswerven van Gijón, en liep in april 1980 aan de grond op deze riffen, waar het vier dagen bleef liggen voordat het zonk. In 1985 raakte een groot deel van het wrak uit balans en stortte naar de bodem.

El Mina – 27° 13′ 55″ N, 33° 51′ 34″ E

Dit wrak, ook bekend als de Miniya, ligt in het Minkarkanaal, vlakbij de haven van Hurghada. Deze T-430 mijnenveger (van Sovjet-origine), eigendom van de Egyptische marine, werd op 6 februari 1970 aangevallen en tot zinken gebracht door twee Israëlische Phantom-vliegtuigen, tijdens de vijandelijkheden die volgden op de Zesdaagse Oorlog (1969) en uiteindelijk leidden tot de Jom Kipoeroorlog (1973). Het is een gemakkelijke duik, met een maximale diepte van 30 meter. Het wrak biedt een interessante verkenning van binnen en buiten, waarbij de twee machinegeweren en de restanten van de kanonnen bijzonder opmerkelijk zijn.

Salem Express – 26° 39′ 01″ N, 34° 03′ 48″ E

Een van de meest verwoestende scheepswrakken in de Rode Zee. Deze 115 meter lange passagiersveerboot, met pelgrims uit Mekka, liep op 15 december 1991 vast op het Hyndmanrif (Safaga). Het boegluik ging gedeeltelijk open, waardoor het schip binnen enkele minuten zonk. Naar schatting kwamen meer dan 1.400 mensen om het leven; meer dan 850 lichamen werden geborgen en de rest ligt nog binnen.

De buitenrondleiding is eenvoudig, aangezien het schip op stuurboord ligt in een 30 meter diepe bedding, waardoor een volledige verkenning op diepten tussen 12 en 18 meter mogelijk is. Op het diepste niveau vindt u reddingsboten, koffers en diverse persoonlijke bezittingen. De brug en de eetzaal zijn ook gemakkelijk toegankelijk, maar te ver de lange, smalle gangen en het uitgebreide ruim ingaan, wordt afgeraden. Daar, aan het uiteinde van het ruim (bij de boeg), vindt u een graafmachine en duizenden bezittingen, koffers en vracht van de passagiers.

Numidia – 26° 19′ 00″ N, 34° 50′ 00″ E

Dit originele Engelse stoomvrachtschip zonk na een aanvaring met het noordelijke rif van Big Brother Island in juli 1901, iets meer dan drie maanden na de tewaterlating. Het wrak ligt bijna verticaal, letterlijk tegen de wand, op een diepte van 10 tot 80 meter. Het gehele voorste derde deel is verdwenen, maar wat overblijft is opmerkelijk intact en wemelt van het koraal. Binnen is een bezoek aan de machinekamer, met een rondleiding over meerdere verdiepingen, een echte aanrader.

Aida II – 26° 19′ 00″ N, 34° 50′ 00″ E

Nog een scheepswrak gelegen aan de noordpunt van Big Brother Island. Op 15 september 1957 liep het schip tegen de riffen tijdens het manoeuvreren om de pier van het eiland te naderen, waar het voorraden, water en personeel van de kustwacht zou lossen. Momenteel verkeert de achtersteven nog in uitstekende staat, tussen de 28 en 60 meter diep, met een zeer steile helling, en is de metalen constructie gekoloniseerd door koralen en duizenden vissen. De resten van de boeg en het motorblok liggen slechts een paar meter onder het oppervlak, letterlijk opgeslokt door harde koralen, maar de rest van het wrak biedt talloze mogelijkheden voor verkenning.

Het is duidelijk dat de centrale en noordelijke Rode Zeeregio, vooral sinds het midden van de 19e eeuw met de opening van het Suezkanaal, een belangrijke route is voor de internationale scheepvaart. Het grote aantal schepen dat door deze wateren vaart, betekent – ​​om een ​​simpele statistische reden – dat het aantal scheepswrakken even belangrijk is; bij deze cijfers moeten ook de wrakken van militaire acties worden opgeteld. Het resultaat is dat duikers kunnen rekenen op een zeer diverse catalogus van scheepswrakken, wat garant staat voor spannende duikervaringen.