Zeilvis

De riffen verlaten en de uitgestrektheid van de oceaan intrekken, is als een deur openen naar een ander universum, waar ontmoetingen spannend kunnen zijn, maar ook veeleisend, en een grotere fysieke inspanning en urenlang zoeken vereisen. Een van de meest emblematische soorten, en een waar we altijd al naar verlangden in deze omgeving, was de Atlantische zeilvis, oftewel marlijn. Een snelle en schuwe roofvis met wie een ware strijd tussen zijn behendigheid en onze camera ons wachtte; we namen de uitdaging aan en gingen op zoek. Dit is het verhaal van een paar dagen uitputtend werk en fascinerende ervaringen.

Tijdens onze duikcarrière hadden we een paar vluchtige ontmoetingen met zeilvissen gehad, zo kort of zo ver weg dat we nauwelijks tijd hadden om foto's te maken. Zoals je zou verwachten, konden we deze gemiste kansen niet vergeten, en uiteindelijk besloten we een expeditie te organiseren die zich richtte op deze unieke wezens. De informatie die we meestal vinden over waar je zeilvissen kunt fotograferen, wijst bijna altijd naar Isla Mujeres, voor de oostkust van het schiereiland Yucatán, en vermeldt vaak een "migratie" van deze vissen, iets wat voor ons niet helemaal klopte. Enkele contacten in Mexico en verder onderzoek verduidelijkten twee belangrijke punten: 1 – Zeilvissen migreren niet significant; het zijn de sardines die migreren. Hun concentratie in dit gebied trekt zeilvissen aan, samen met vogels en andere roofdieren, tussen januari en maart; en 2 – De meeste scholen sardines zijn niet te vinden voor de kust van Isla Mujeres (hoewel we er misschien wel een paar kunnen spotten), maar vereisen een tocht van vele kilometers de zee in.

Met al deze informatie besloten we om in februari te reizen, een ideale tijd om walvissen te spotten, maar ook vanwege de sterke wind in het gebied. Daarom kozen we ervoor om ons te vestigen in de toeristische stad Cancún, met zijn uitstekende nautische logistiek, vanwaar we elke dag in noordoostelijke richting zouden vertrekken. Andere essentiële elementen in de organisatie waren de boot en de gids. De boot moest een groot bereik hebben (meer dan 150 zeemijl / 280 km) en een open cockpit, voor maximaal comfort en snelheid in en uit het water. De gids, een sleutelelement in elk project van dit soort, moest ervaren zijn en niet alleen een goede spoorzoeker, maar ook iemand die perfect begreep wat een fotograaf nodig heeft bij het positioneren van de boot. Aan al onze eisen voldeed Ultima Frontera perfect , die hun logistiek en ervaring volledig tot onze dienst stelden.

Tijdens onze zoektocht naar zeilvissen in Yucatán was het weer over het algemeen vrij gunstig, hoewel de havenautoriteiten op een dag door sterke wind de scheepvaart in het gebied dwongen te sluiten. Op andere dagen begon de dag kort na zonsopgang en duurde het zeven of acht uur op zee, waarin de gids zich concentreerde op het lokaliseren van zwermen, of groepen vogels die over scholen kleine visjes vlogen die ze konden eten. Soms bleken deze zwermen vals alarm en moesten we gewoon doorgaan met zoeken, maar in veel andere gevallen maakten de onmiskenbare vin of de sprongen van de zeilvissen duidelijk dat we een kans hadden om ze te vinden. Het systeem was simpel: plaats de boot voor de theoretische route die de marlijn volgde, met de zon in onze rug, en spring in het water, klaar om uit alle macht te zwemmen. De "passage" van de marlijn duurde misschien maar een paar seconden, maar als we hun tempo konden bijhouden, zouden we misschien meer kansen krijgen.

Ondanks dat we een paar 5-liter tanks met lichte uitrusting hadden, kozen we er altijd voor om al het werk te doen met snorkelen, omdat dat meer wendbaarheid en snelheid in het water garandeerde. Een paar meter afdalen tijdens het freediven, indien nodig, was ook geen groot probleem. Natuurlijk bleken de lange vinnen, zoals die gebruikt worden bij speervissen, een essentieel element om te "concurreren" met deze levende pijlen. Een andere beperking voor dit soort ontmoetingen was de belichting, aangezien het ondenkbaar was om lange armen en twee flitsers op te zetten, zoals we gebruiken bij traditionele duiken en groothoekopnames; in dit geval was de enige optie om met het omgevingslicht te werken als we niet achter wilden raken.

Elke dag werd verdeeld tussen lang wachten en zeilen, afgewisseld met intense momenten van constant duiken in en uit het water, fanatiek vinnen en honderden schoten. We leerden al snel de verschillende soorten ontmoetingen kennen: grote en kleine scholen. Als de school sardines groot was (meer dan 4-5 meter in diameter), voelden ze zich sterk en lieten ze zich niet gemakkelijk in het nauw drijven door de zeilvis. Ze hielden hun koers vast, weerstonden aanvallen goed en dwongen ons om op volle snelheid te zwemmen of zorgden gewoon voor zeer korte ontmoetingen die een reeks van onderbroken duiken en achtervolgingen met de boot vereisten om ze te onderscheppen. Maar aan de andere kant, als de school sardines die we vonden klein was, dan konden we er zeker van zijn dat we er volop van zouden genieten, want de zeilvis zou de sardines in het nauw drijven, waardoor ze niet verder konden, en beetje bij beetje, aanval na aanval, zouden ze de hele school wegvagen; Bij dit soort ontmoetingen waren er meestal meer marlijnspecimens te vinden, met groepen van 20-25 exemplaren, terwijl er bij grotere scholen doorgaans niet meer dan 8-10 exemplaren te vinden waren.

De eerste ontmoetingen met deze zwaar bewapende dieren waren enigszins verontrustend, omdat het zien van een 50 kg zwaar dier, uitgerust met een 60 cm lang zwaard, dat met volle snelheid op je af kwam, altijd bepaalde twijfels opriep: Zou hij agressief zijn? Zou hij onhandig zijn als er een gordijn van sardines tussen ons in zit en hij me niet ziet? Zou ik hem kunnen bijhouden en goed kunnen fotograferen?

Maar zoals bij de meeste zeedieren het geval is, besef je na de eerste ontmoeting dat er niets te vrezen is en dat alles makkelijker zal zijn dan je had gedacht, als je jouw steentje bijdraagt.

Het was verrassend dat er, ondanks de hoge snelheid die ze kunnen bereiken, nooit enig contact was, ook al deed de wirwar van sardines en zeilvissen waarin we ons bevonden soms anders vermoeden. Met andere dieren zoals haaien zijn er constant "ontmoetingen" tijdens de jacht, maar deze gestroomlijnde zwemmers bleken ware meesters in acrobatiek en precieze, accurate navigatie, met manoeuvres in een fractie van een seconde die ons meer dan eens de rillingen over de rug bezorgden. Hoewel de interactie bij driekwart van de ontmoetingen minder dan een minuut duurde, overtroffen de andere waarnemingen al onze verwachtingen; tientallen kilometers de zee op varen garandeerde dat we alleen zouden zijn en ver van de meeste boten die in het gebied actief waren, zowel om te observeren als om te vissen, en het geluk om kleine scholen te vinden, zorgde ervoor dat we verschillende ontmoetingen van bijna 30 minuten hadden, vermoeiend maar zeer vruchtbaar, met tientallen exemplaren die om ons heen zwommen en indrukwekkende jachten, waarbij we af en toe vergezeld werden door andere pelagische soorten.

Aan het eind van elke dag waren we uitgeput, maar het was bevredigend om, tijdens de terugreis naar de haven, alle expeditieleden te zien, schijnbaar gebiologeerd door de kleine schermpjes van hun camera's, terwijl ze de resultaten van de dag bekeken, terwijl een verlegen glimlach verraadde dat de harde inspanning de moeite waard was geweest. We hadden de uitdaging aangenomen en kwamen als overwinnaars uit de strijd.