Binnacle

Het afgelopen jaar zijn er talloze afbeeldingen en artikelen over "Blackwater Diving" verschenen op sociale media en in sommige internationale vakbladen. Deze hausse doet ons misschien denken dat het iets nieuws is, maar niets is minder waar: er zijn aanwijzingen dat deze vorm van duiken halverwege de jaren 80 is ontstaan. Dit artikel wil licht werpen op dit "donkere" onderwerp, zo fascinerend voor onderwaterfotografie; waar vind je de beste locaties en hoe kun je deze discipline het beste beoefenen?

Voor degenen die minder bekend zijn met het onderwerp, laten we beginnen met te verduidelijken wat we bedoelen met duiken in zwart water. In wezen verwijst deze term naar nachtduiken in open, diep water ver van het rif. We zouden kunnen zeggen dat elke locatie op aarde met een diepte van enkele honderden meters een perfecte kandidaat zou kunnen zijn voor dit type duik, aangezien dit de gebieden zijn waar de wezens die ons interesseren – het plankton – overvloedig aanwezig zijn, waaronder ribkwallen, neteldieren, pyrosomen, schaaldieren, weekdieren en zelfs vissen, waarvan vele zich in hun larvale of embryonale stadium bevinden. 

Op dit punt, en ondanks dat we te maken hebben met pelagische dieren, moeten we begrijpen dat het in wezen wezens zijn van slechts enkele millimeters groot, en dat wanneer iemand spreekt over een "groot dier" in het zwarte water, het slechts drie centimeter lang kan zijn. Wat hun afmetingen ook zijn, één ding is zeker: ze zullen interessant zijn.

Dit type duiken vereist specifieke logistiek, van de onderwaterfotografieapparatuur zelf tot de uitrusting van de boot. We beginnen met de logistiek van de boot, aangezien we deze duik net als elke andere duik zouden kunnen aanpakken, door in het water te springen en binnen de gewenste diepte te blijven, maar het zou waarschijnlijk niet de verwachte resultaten opleveren. Idealiter worden deze duiken met een kleine boot gedaan, omdat de groepsgrootte klein moet zijn. Een wirwar van bellen of een labyrint van lichtstralen kan het werk onmogelijk maken, en de boot mag niet dicht bij de groep blijven, aangezien de duikers zich mogelijk heel dicht bij het oppervlak bevinden, wat een risico vormt voor de schroef van de boot. Bovendien kan drift door de wind het onmogelijk maken om dicht bij de boot te blijven.

Als veiligheidsmaatregel wordt aanbevolen een lichtgevende boei te gebruiken (niet bevestigd aan de boot), die onze positie duidelijk aangeeft en waaronder we een verzwaard touw zullen uitrollen, en langs dit - bijvoorbeeld elke vijf meter - zullen we een zaklamp plaatsen die fel genoeg is om vanaf ongeveer twintig meter duidelijk te zien; op deze manier zullen we een referentiepunt in het blauw (of liever zwart) hebben, zowel als ontmoetingspunt als dieptelimiet, aangezien oriëntatie in deze omgeving ingewikkeld kan zijn.

 Met al het bovenstaande in gedachten, gaan we verder met de overwegingen die we in gedachten moeten houden met betrekking tot onze persoonlijke uitrusting. We moeten niet vergeten dat we omringd kunnen worden door allerlei stekende wezens, dus een volledig wetsuit, capuchon en zelfs handschoenen zijn sterk aanbevolen. Gewicht, zo strak mogelijk, zorgt ervoor dat we niet onder de aangegeven veiligheidsdiepte komen, iets wat gemakkelijk kan gebeuren als we al onze aandacht richten op een klein diertje dat minuten nodig heeft om te fotograferen, terwijl we elk contact met onze duikcomputer verliezen. Verlichting is essentieel bij deze duiken, omdat we niet onze hele omgeving hoeven te verlichten; integendeel. Onze hoofdzaklamp moet zeer gericht zijn, maar toch doordringend, zodat we – zelfs op enkele meters afstand – dat kleine glinstertje tegen het zwarte wandtapijt kunnen vinden, waardoor we het kunnen bereiken en ontdekken dat het het meest unieke diertje is dat we ons maar konden voorstellen.

Hier komt de fotografische apparatuur om de hoek kijken. Een macrolens, bij voorkeur een 50 of 60 mm, is uiteraard essentieel. Hiermee kunnen we zo dichtbij mogelijk scherpstellen en de hoeveelheid water tussen het onderwerp en de camera minimaliseren. Aangetrokken door licht, kan deze ruimte een broedplaats worden voor ongewenste micro-organismen die het scherpstellen en/of het maken van de foto onmogelijk kunnen maken. Het kleine gebied tussen onze flitsers (bij voorkeur twee) en het onderwerp moeten we belichten met een spot. Als we daar een assistent met een tweede flitser aan toevoegen om de juiste belichtingshoek te vinden, zodat onze camera het onderwerp beter kan "zien", is alles perfect. Nu hoeven we alleen nog maar de foto te maken met standaard macrofotografietechnieken. Het overwegen van close-uplenzen kan het proces aanzienlijk compliceren, omdat het gebrek aan ondersteuning het scherpstellen extreem moeilijk maakt.

Nu de uitrusting en de basisprincipes van de techniek duidelijk zijn, is het tijd om te beslissen waar we onze blackwaterduik gaan maken. Zoals eerder vermeld, kan elke plek in de oceaan geschikt zijn; onze eigen ervaring heeft ons in staat gesteld om dit soort foto's te maken op unieke locaties zoals het Noordpoolgebied , maar in de huidige internationale scene zijn er slechts een beperkt aantal locaties die de aandacht van fotografen trekken. Kona (Hawaï) lijkt de belangrijkste bestemming voor deze praktijk te zijn, geliefd vanwege de extreme diepten die op korte afstand van de kust worden bereikt. Aan de andere kant van de Verenigde Staten kan Florida een uitstekende optie zijn, meer specifiek de wateren voor de kust van Palm Beach en Jupiter; en meer recentelijk Cozumel , in het Mexicaanse Caribisch gebied. Van Amerika gaan we naar Azië, waar de afgelopen jaren aanzienlijke vooruitgang is geboekt in dit type duiken. Romblon (Filipijnen) is zonder twijfel de pioniersbestemming in Azië voor blackwaterduiken , hoewel Anilao in korte tijd aan populariteit wint en er werkelijk spectaculair werk wordt verricht. Tot slot willen we Lembeh belichten, dat, hoewel het vooral bekend staat om zijn ongelooflijke muck diving, laat zien dat het ook veel mogelijkheden biedt voor deze fotografische discipline.

We moeten benadrukken dat dit een veeleisende vorm van duiken is waaraan we veel tijd moeten besteden. Tijdens één duik kunnen we namelijk maar zes of zeven interessante dieren vinden. Bovendien kan de concentratie plankton het werk soms nog moeilijker maken. Maar als we volharden en onze opties goed kiezen, kunnen de resultaten zeer lonend zijn.

DE GEREEDSCHAPPEN

Voor elke activiteit die een technische component vereist, is het essentieel om over de juiste apparatuur te beschikken; anders zal het bereiken van de gewenste doelen zeer moeilijk of onmogelijk zijn. In het geval van zwartwaterfotografie hebben we onderwaterfotoapparatuur nodig waarmee we macrofoto's kunnen maken.

Omdat lange brandpuntsafstanden een grotere afstand tot het onderwerp vereisen, is het aan te raden om een ​​macrolens met beeldstabilisatie te kiezen, zoals de Nikon 60mm (minimale scherpstelafstand 185 mm) in plaats van de 105mm (minimale scherpstelafstand 314 mm), ook al worden beide op het land op een 1:1-schaal gereproduceerd. Als de weerbestendige behuizing dit toelaat, is handmatige scherpstelling, of in ieder geval de mogelijkheid om de scherpstelling op een vaste afstand te vergrendelen, zeer wenselijk.

De flitsers – twee symmetrische exemplaren worden aanbevolen – moeten krachtig zijn, aangezien veel onderwerpen nauwelijks licht reflecteren en we met zeer kleine diafragma's werken om op zo'n korte afstand een zo groot mogelijke scherptediepte te bereiken. Voor de belichting hebben we een vrij krachtige schijnwerper nodig, waarmee we de dieren kunnen lokaliseren. Daarnaast is het noodzakelijk om een ​​lamp of zaklamp op de waterdichte behuizing te monteren, die uitsluitend dient om het werkgebied te verlichten, zodat de camera correct kan scherpstellen.